Supermarkt

Klik op de foto voor een vergroting.

Onze supermarkt heeft een geweldig uitzicht. Elke keer als ik er ben, denk ik: ik moet daar een foto van maken. Vandaag was het zover. Toen ik de camera tevoorschijn haalde, werd ik meteen aangeschoten door een medewerkster die zei dat binnen fotograferen verboden was. Toen ik haar uitlegde dat het me om het panorama te doen was, lachte ze en liep ze weg.
  Vanuit de winkel zie je de Port Hills liggen. Die zijn weliswaar vanuit een groot deel van de stad zichtbaar, maar de supermarktramen, inclusief affiches en de stoet winkelwagens die er altijd voor staat opgesteld, vormen een omlijsting waardoor de heuvels nog mooier afsteken dan anders. Ze zijn al niet lelijk, maar vanuit de winkel bekeken gaan ze er nog eens stukken op vooruit.
  Het grappige is dat het effect zich alleen in de omgeving van de kassa’s voordoet. Ga je dichterbij staan, in de buurt van de vensters of zelfs buiten, op het parkeerterrein, dan lijken ze paradoxaal genoeg veel kleiner. Dezelfde ervaring had ik altijd als ik in Utrecht in het Griftpark was. De Dom vanuit de verste hoek steekt zo op het oog veel hoger de lucht in dan wanneer je de toren bekijkt vanuit de hoek die tegen het centrum aan ligt. Ik weet dat het niet kan, dat het gezichtsbedrog is dat wordt veroorzaakt door de bebouwde omgeving, maar toch is het zo.
  Enfin. We hadden het over de supermarkt. Als de zon scheen, ben ik er de afgelopen jaren nooit geweest zonder vlak voor het afrekenen even mijn adem in te houden.

2012

Een paar borsten op het strand van Opunake hebben gistermiddag een officieel politiebezoek veroorzaakt aan deze normaal zo vredige strook zand.
  Hoofdagent Mike Hannah had kort na de lunch telefoontjes gekregen van een man en een vrouw die zich beklaagden over iemand die topless lag te zonnen.
  ‘Ik ben erheen gegaan om even te kijken’, zei hij.
  ‘Ze was topless aan het zonnebaden. Ik heb met de strandwachten gepraat en gezegd dat het hier niet gaat om een overtreding.’
  Hannah zei dat de vrouw van middelbare leeftijd niemand benaderde en zich op ongeveer 20 meter bevond van de dichtstbijzijnde zonnebaders.
  ‘En dat was een groep die bestond uit drie meisjes’, zei hij.
  Topless zonnebaden is geen overtreding. Het tonen van geslachtsdelen wel, aldus Hannah.
  Dit houdt in dat mannen onmiddellijk in de problemen komen als ze hun broek laten zakken, iets wat niet per se geldt als vrouwen zich ontkleden.
  Louise Lahmert en Maria Lombard, vakantiegangers uit Manawatu, hadden de topless vrouw opgemerkt terwijl ze hun kinderen in de gaten hielden, die op het strand bezig waren met de aanleg van een plas en een fijnmazig netwerk van kanalen.
  ‘Het was niet opdringerig. Het kwam redelijk natuurlijk over’, aldus Lahmert.
  ‘Mijn kinderen hebben mij weleens in mijn onderbroek gezien. Ze weten hoe borsten eruitzien’, aldus Lombard.
  Volgens hen was de vrouw gaan zwemmen en vervolgens teruggekeerd naar het strand om te gaan zonnebaden. Ze had niet de aandacht op zichzelf gevestigd en werd vergezeld door een oudere man.
  Terwijl ze het water uit liep, zagen de twee vrouwen hoe een andere vrouw haar man – wellicht haar echtgenoot – verhinderde naar de topless zwemster te kijken.
  ‘Ik denk dat we allemaal een beetje jaloers waren’, aldus Lombard. ‘We zouden het geweldig hebben gevonden om te doen wat zij deed.’
  Sophie Trolove, hoofd van de strandwachten, wilde het incident met de topless vrouw niet bevestigen of ontkennen. Ze zegt dat ze haar baan verliest als ze met de media praat.
  ‘Het enige wat ik kan zeggen is: onze voornaamste zorg is dat je tijdens het zwemmen tussen de vlaggen blijft, of je nu kleren aan hebt of naakt bent.’

Dit artikel verscheen oorspronkelijk in het Engels onder de kop ‘Topless OK, but swim between flags’ op stuff.co.nz, 26 januari 2012.

Hond

Gewone Nieuw-Zeelandse hond.

Zoals bekend heb ik het niet zo op dieren en koester ik een bijzondere afkeer jegens de hond, de spatader in de mooie kuiten van de schepping. Nou niet allemaal gaan mailen en zeuren, ik weet uit ervaring dat alleen al zo’n onschuldige opmerking bij menige dierenliefhebber een aanval van razernij teweeg kan brengen, al zijn we dan wel weer meteen waar ik wezen wil: zo baasje, zo hond – en in dat opzicht blijkt Nieuw-Zeeland er treurig voor te staan.
  Afgelopen woensdag werd in Ashburton, 80 km ten zuidwesten van Christchurch, een jongetje van drie bijna doodgebeten door een (even diep ademhalen) ‘doberman-staffordshire-bullterriër’. Zaterdag werd in Rotorua, op het Noordereiland, een meisje van achttien maanden bijna doodgebeten door een kruising tussen een pitbull en een doberman. En gisteren werd in Porirua, ook op het Noordereiland, een meisje van negen bijna doodgebeten door een Amerikaanse bulldog. ‘De hond werd onmiddellijk na het voorval door de politie afgemaakt’, staat er in de krant dan altijd bij. Tja.
  Helaas is het niet zo dat dit een uitzonderlijke opeenstapeling van incidenten is. Dit gebeurt in Nieuw-Zeeland minstens eenmaal per week, en meestal vaker. Negen van de tien keer is een kind het slachtoffer. Acht van de tien keer gaat het bovendien om een familielid, vriend of bekende van het hondenbaasje in kwestie.
  Nog nooit heb ik hier een zinnige discussie horen voeren over het verbieden van bepaalde hondenrassen. Terwijl Nieuw-Zeeland een open laboratorium is waarin ze elke dag met de harde feiten worden geconfronteerd, al die religieus aandoende fanatici die nu graag zouden willen roepen dat het gevaar niet schuilt in de hond, maar in het baasje dat zijn huisdier geen grenzen aanleert. Het gaat vrijwel altijd om een merk hond dat in de rest van de wereld bekendstaat als vechthond. Maar hier in Nieuw-Zeeland doet iedereen graag alsof zijn neus bloedt – en als je niet oppast gebeurt dat ook inderdaad, door toedoen van zo’n bull-achtig onding dat eraan gaat hangen alsof het een brok Chappi is.
  Als ik niet welopgevoed was en van huis uit had meegekregen dat vloeken en schelden je betoog alleen maar zwakker maakt, zou ik graag zeggen: sodemieter op met die kutbeesten. Maar dat doe ik dus niet. Ik zal me in de toekomst blijven verbazen over deze schandalige aaneenschakeling van zogenaamde incidenten en bij elk bijna doodgebeten kind denken: wat vreselijk voor dat kind – maar mooi wél weer een hond minder.